اگر تك تك لحظات خود را به پرورش و پرواز بگذراني
باز هم جاي پيشرفت خواهي داشت

پس ديگر زماني براي داوري در مورد ديگران نمي ماند

دست از داوري هاي گاه و بيگاه بردار
به خود بيانديش...

تائويي كه بتوان آن را بر زبان آورد،
تائوي جاودان نخواهد بود.
نامي كه بتوان آن را ذكر كرد،
نامي ماندگار نخواهد بود.
حقيقت جاويد، آن چيزي است كه نمي توان برايش نامي نهاد...
رها از آرزوها مي توان اسرار را درك كرد.
در بند آرزوها تنها مي توان جلوه ها را ديد.
اسرار نهان و جلوه هاي عيان،
هر دو از يك منبع اند.
اين منبع را تاريكي ناميده اند.
تاريكي در تاريكي؛
دروازه ي ورود به دنياي شناخت...

من هستم
امّا از نيستي!
هستي از نيستي مي آيد و به نيستي مي رود...

چه كسي اين را مي فهمد؟
جز يكي در ميان هزاران هزار

امروز ارمغاني دارم از استاد. بايد بيشتر از استاد بگويم...

"
ذهن، بي وقفه نه تنها در پي غذا براي فكر است، بلكه در جستجوي هويت، يعني مفهوم "خود" است. به اين ترتيب، "منيّت" (ego)  به وجود مي آيد و پيوسته خودش را از نو مي آفريند.

هنگامي كه درباره ي خودت فكر مي كني يا سخن مي گويي، هرگاه مي گويي "من"، به طور متعارف به "من و داستان من" اشاره داري. اين "منِ" دوست داشتن ها و دوست نداشتن ها، ترس ها و آرزوهاي توست. "مني" كه هيچگاه براي مدت طولاني راضي باقي نمي ماند. مفهومي ذهني از وجود تو كه مقيد به گذشته است و در جستجوي يافتن رضايت خويش در آينده مي باشد.
آيا مي تواني ببيني كه اين "من" گذرا، مانند نقش موج بر سطح آب، شكلي موقت است؟ چه كسي اين را ميبيند؟ چه كسي ست كه نسبت به گذرا بودن شكل جسماني و رواني تو آگاه است؟ "من هستم" يا همان "هستي تو". اين "منِ" عميق تري ست كه هيچ كاري با گذشته و آينده ندارد.

"

از كتاب استاد.
"سكون سخن مي گويد". نويسنده: "اكهارت تول". مترجم: "فرناز فرود"

******* : من اينها را مي نويسم كه براي خودم و شما سود مند باشد. نمي نويسم كه احياناً كسي بيايد و تند خواني كند و در آخر نظري هم بدهد. نه. مي نويسم كه آگاهي را در تو تحريك كنم. پس يا نخوان يا در ژرفاي اين سخن برو و كشف كن آنچه را در آن نهفته...

هوا دلنشين

جوينده در جستجو

دوستي جديد آمده...