"دوستت مي دارم!"
چه بخواهي چه نخواهي...

گر بخواهي مي شوم مطرب گنجشك صدا!!!
سر هر لحظه شوق،
بر معشوقه ذوق،
رقص و آواز به پا خواهم كرد...

ور نخواهي مي شوم آب روان،
سر هر كو،
بر هر جو،
روي هر قله كوتاه و بلند،
من برايت مي جوشم،
مي خروشم،
اشك عشقي مي ريزم پنهان،
مي روم تا آن دور،
تا به درياي وجود،
باز در خلوت خود خواهم خواند:

"دوستت مي دارم!"
چه بداني چه نداني...

امروز كه در روزنامه شرق خواندم كه گزارشگر تلويزيون عراق بعد از پيروزي تيم ملي كشورش در برابر عربستان نتوانست خودش را كنترل كند و به گريه افتاد، ناخودآگاه من هم گريه ام گرفت. نمي دانم چرا احساس كردم كه يك حس مشترك بين من و همه كساني كه ديروز براي پيروزي عراق اشك ريختند وجود داشت!
خلاصه همينكه لحظاتي بدون خشونت گذشت، كلي ارزش داشت...

خوب به مدرسه مي روي، از همان روز اول چيزي كه به تو مي آموزند اين است كه كه دانش آموز خوب بايد حرف گوش كن و سر به زير باشد. نبايد گستاخ و حاضر جواب باشد. بايد هرچه معلم و مسئولين مدرسه مي گويند را بدون چون و چرا انجام دهد! خوب معلوم است كه در اين وضعيت شما به طور واضح رفتار پذيرش طلبي را مي آموزيد و اينجا به طور روشن، راضي نگه داشتن ديگران در شما نهادينه مي شود. اين طور كه بايد براي موفق شدن، علاوه بر والدين، معلم خود را نيز راضي نگه داري تا دانش آموز خوبي باشي!!! شما اصلا حق نداري كه خلاقيت و روش و رفتار جديد و خود خواسته اي از خودت بروز بدهي و نتيجه اين وضعيت هم كه روشن است...
در دانشگاه ها هم كه همه مي دانيد چه خبر است! ظاهرا بازتر از مدرسه است، ولي در حقيقت بيشتر از دوران مدرسه شما را به يك موجود پذيرش طلب تبديل مي كند. موجودي كه سعادت خودش را در گرو رضايت همه و همه الا خودش مي يابد! دانشجوي خوب كيست؟ كسي كه آنقدر نقش بز اخوش را براي استادش خوب بازي كند كه آخر ترم نمره چرب و نرمي بگيرد! درست است؟